سایه ها همیشه ما رو امیدوارتر میکنن. همیشه یه قوت قلبی تو سایه ها هست، شاید هم خیلی ها از سایه ها بترسن و ازش فرار کنن. اما به نظر من سایه ها می تونن یه تکیه گاه باشن، می تونن بهمون امید بدن و تنها مون نذارن چون اگه کسی پیشمون نباشه حداقل سایه مون کنارمونه، البته جدای از اینکه بزرگترین و مهربونترین سایه همیشه بالا سر همه ی ما آدما هست و اون سایه ی حق تعالی و وجود نازنینشه. خیلی ها هم بعد از خدا سایه ی پدر و مادرشون دلگرمترین سایه براشونه. اما خوش به حال دریا که همیشه سایه ی آسمون آبی رو داره !!! خوش به حال هیزم شکن که حتی موقعی که قصد قطع کردن درختی رو داره سایه ی درخت تا آخرین لحظه رو سرشه !!! اینطور میگن:« محبت از درخت آموز که سایه از سر هیزم شکن هم بر نمی دارد ! »

 البته سایه ها گاهی ترسناک و وحشتناکن، و شاید هم برعکس ما آدما ازشون میترسیم، میشناسم کسی رو که سایه ی پدرش رو تو حیاط خونه شون دیده بود و از ترس جیغ و داد سر داده بود که ای مردم به دادم برسید دزد اومده ؟!؟ و وقتی که فهمیده بود سایه ی مورد نظر سایه ی باباشه از خجالت روش نمیشده تو صورت همسایه ها نگاه کنه. خیلی ها هم همیشه می گن خدا سایه تونو حفظ کنه، آخه ایندسته از آدما خوب میدونن که از دست دادن سایه چقدر سخت و دردناکه .

امیدوارم هر جا هستیم با سایه ها مهربون باشیم و بهشون ایمان داشته باشیم .

 پی نوشت:

خدایا تو آنچنانی که من دوست می دارم پس مرا چنان کن که تو دوست می داری .

                                                                امام علی (ع)