مادرتا همیشه فراموش باد فراموش کردنت. بر من ببخشای که خدای بر تو ببخشاید، گرچه میدانم بخشش من از تو نیست. مادر، بیا و این روز محبت را از قلب ناامید من بردار. چه شاعرانه گفت آنکه گفت: گل پشت و رو ندارد. مادر، رویت به خداست و پشتت به دعا . تنها پیامبر خداست که حق تو را به حق ادا فرمود. و در شرح تو داد سخن را به داد، داده است. آنجا که می فرماید:بهشت زیر پای مادران است.» همیشه با خود می گفتم: اگر توان روحی مادر در پدر بود و توان جسمی پدر در مادر، چه قیامتی از زندگی در زندگی بوجود می آمد و به دنبال آن می گویم افسوس! افسوس! افسوس!

اگر زن چنان است که تویی و مرد در جایگاه زن جایی ندارد ! زیرا زن در مقام مادر فرشته می شود. بلکه از آن برتر و سرتر. من همه ی خوبی ها را در خوبترین زمان دیدن دیده ام . جمع خوبی ها را در یک مکان ممکن نیست، مگر در وجود نازنین تو مادر. اینک ای مادر ! امروز به جبران جبر آن همه کوچکی هایی که در کوچکی هایم به تو ای بزرگ رسیده است، وجدان مرا به ستایش تو محکوم کرده است. خوشا بر چنین محکومیتی. بزرگترین آزادی ها در بند بندگی خدا بودن است و بزرگترین بندگی خدا در بند عشق تو بودن است ای مادر نازنینم...!؟!

 روزی مردی خواب عجیبی دید. دید که رفته پیش فرشته ها و به کارهای آنها نگاه می کند. هنگام ورود، دسته ی برگی از فرشتگان را دید که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هایی را که توسط پیکها از زمین می رسند باز می کنند  و آنها را داخل جعبه هایی می گذارند. مرد از فرشته ای پرسید: شما دارید چکار می کند؟ فرشته در حالی که داشت نامه ای را بز می کرد، گفت: "اینجا بخش دریافت است و ما دعا ها و تقاضا های مردم از خداوند را تحویل می گیریم." مرد کمی جلوتر رفت. باز دسته ی بزرگی از فرشتگان را دید که کاغذ هایی را داخل پاکت می گذارند و آنها را توسط پیکهایی به زمین می فرستند. مرد پرسید:"شما چکار می کنید؟" یکی از فرشتگان با عجله گفت:" اینجا بخش ارسال است، ما الطاف و رحمتهای خداوند را برای بندگان به زمین می فرستیم."

مرد کمی جلوتر رفت و یک فرشته را دید که بیکار نشسته. مرد با تعجب از فرشته پرسید: " شما اینجا چه می کنید و چرا بیکارید؟ " فرشته جواب داد: " اینجا بخش تصدیق جواب است. مردمی که دعاهایشان مستجاب شده، باید جواب بفرستند ولی فقط عده ی بسیار کمی جواب می دهند. مرد پرسید: " مردم چگونه می توانند جواب بفرستند؟ و فرشته پاسخ داد:" خیلی ساده، فقط باید بگویند خدایا شکر!"

نوشته ی آلیس مک جورج