ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت : بیایید یک بازی بکنیم مثلا " قایم باشک ... "

همه از این پیشنهاد شاد شدند و دیوانگی فوراُ " فریاد زد : من چشم می گذارم . و از آنجایی که هیچ کس نمی خواست دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردند او چشم بگذارد و به دنبال آنها بگردد .

 دیوانگی جلوی درختی رفت و چشمهایش را بست و شروع کرد به شمردن : یک ... دو ... سه ... همه رفتند تا جایی پنهان شوند .

 - لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد .

- خیانت داخل انبوهی از زباله ها پنهان شد .

- اصالت در میان ابرها مخفی شد .

- هوس به مرکز زمین فرو رفت .

- دروغ گفت : به زیر سنگ می روم ولی به ته دریا رفت .

- طمع در کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد .

 و دیوانگی مشغول شمردن بود : هفتاد و نه ... هشتاد ... هشتاد و یک ...

و همه پنهان شده بودند بجز عشق که همواره مردد بود و نمی توانست تصمیم بگیرد و جای تعجب هم نیست چون همه می دانیم پنهان کردن عشق مشکل است .

در همین حال دیوانگی به پایان شمارش رسید . نود و پنج ... نود و شش ... نود و هفت ... هنگامی که دیوانگی به صد رسید . عشق پرید و در بین یک بوته گل رز پنهان شد . دیوانگی فریاد زد : " دارم میام دارم میام ... "

اولین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود چون تنبلی اش آمده بود جایی پنهان شود .

لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان شده بود . دروغ در ته دریاچه و هوس در مرکز زمین یکی یکی همه را پیدا کرد . بجز عشق .

او از یافتن عشق نا امید شده بود . حسادت در گوشهایش زمزمه کرد : " تو فقط باید عشق را پیدا کنی و او پشت بوته گل رز است . "

دیوانگی شاخه چنگک مانندی را از درخت کند و با شدت هیجان آن را در بوته گل رز فرو کرد و دوباره و دوباره تا با صدای ناله ای متوقف شد .

عشق از پشت بوته بیرون آمد . با دستهایش صورت خود را پوشانده بود و از میان انگشتانش قطرات خون بیرون می زد .

شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بود . او نمی توانست جایی را ببیند .

او کور شده بود .

دیوانگی گفت : من چه کردم چگونه می توانم تو را درمان کنم ؟

عشق پاسخ داد : تو نمی توانی مرا درمان کنی اما اگر می خواهی کاری بکنی راهنمای من شو . واینگونه شد که از آن روز به بعد ....

عشق کور شد و دیوانگی همواره همراه اوست .

دوستدار همه تون