آفتابی لب درگاه شماست

که اگر در بگشایید به شما می تابد.

آنان که آفتاب را به زندگی دیگران ارزانی می دارند

مسلما نمی توانند خود از آن بی بهره باشند.

ساعت۹:۲۵

صبح روز شنبه۱/۳/۸۴

ما بر آن زنده ایم که آرام نگیریم...

حرف دلمو زدی استاد - خوشم اومد.

باور کن که اگر ما نخواهیم حتی دخالت سنگ هم سکوت شیشه را نخواهد شکست.

به تماشا سوگند و به آغاز کلام و به پرواز کبوتر از ذهن

واژه ای در قفس است

حرفهایم مثل یک تکه چمن روشن بود

من به آنان گفتم:

آفتابی لب درگاه شماست که اگر در بگشایید به شما می تابد

و به آنان گفتم سنگ آرایش کوهستان نیست.

همچنان که فلز زیوری نیست به اندام کلنگ.

در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است.

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.

پی گوهر باشید

لحظه ها را به چراگاه رسالت ببرید.

و من آنان را به صدای قدم پیک بشارت دادم .

و به نزدیکی روز، و به افزایش رنگ

به طنین گل سرخ، پشت پرچین سخن های درشت.

و به آنان گفتم:

هر که در حافظه ی چوب بیند باغی

صورتش در وزش بیشه ی شور ابدی خواهند ماند.

هر که با مرغ هوا دوست شود، خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد ماند.

آنکه نور از سر انگشت زمان برچیند

می گشاید گره ی پنجره ها را با آه.

زیر بیدی بودیم.

برگی از بلای سرم چیدم و گفتم : چشم را باز کنید، آیتی بهتر از این می خواهید؟

می شنیدم که بهم می گفتند:

سحر می داند، سحر!

سر هر کوه رسولی دیدند

ابر انکار به دوش آوردند.

باد را نازل کردیم

تا کلاه از سرشان بردارد.

خانه هاشان پر داوودی بود، چشمشان را بستیم.

دستشان را نرساندیم به سرشاخه ی هوش.

جیبشان را پر عادت کردیم.

خوابشان را به صدای سفر آینه ها آشفتیم.

ساعت ۱۱:۳۰ دقیقه ی صبح

با سلام به همه ی شما دوستان عزیز

به وبلاگ رنگین کمان خوش آمدید

با آرزوی سلامتی و بهروزی برای همه ی شما عزیزان