من یک ده تومانی پیدا کردم

روزی پسر بچه ای در خیابان سکه ای ده تومانی پیدا کرد. او از پیدا کردن این پول، آن هم بدون هیچ زحمتی، خیلی ذوق زده شد. این تجربه باعث شد که بقیه روزها هم با چشمهای باز، سرش را به سمت پایین بگیرد . (به دنبال گنج!) او در مدت زندگیش 296 سکه ی 10 تومانی، 16 سکه ی 25 تومانی، 20 اسکناس 500 تومانی و یک اسکناس مچاله شده ی هزار تومانی پیدا کرد. یعنی در مجموع 5 هزار و سیصد و شصت تومان . . .  در برابر بدست آوردن این 5 هزار و سیصد و شصت تومان، او زیبایی دل انگیز 31369 طلوع خورشید، درخشش 157 رنگین کمان و منظره ی درختان افرا در سرمای پاییز را از دست داد؛ او هیچ گاه حرکت ابرهای سفید را بر فراز آسمان، در حال که از شکلی به شکل دیگر در آمدند، ندید. پرندگان در حال پرواز، درخشش خورشید و لبخند هزاران رهگذر، هرگز جزئی از خاطرات او نشد . . .!

آیا شده راحتی کاری و عادت به آن کار، موجب شود چشم خود را بر استعدادها، توانمندیها و نبوغ خود ببندید. و یک عمر به خیال اینکه به دنبال راحتی هستید، ارزشهای بالاتری را از دست بدهید.

ناگهان وقت رفتن سر می رسد و ما چرتکه می اندازیم، می بینیم جمع همه عمرمان چند کیلو طلا شده است. همان چیزی که می اندیشیم برای ما آسایش و احترام و ارزش می آورد.

ارزش هر کس برابر با آرزوهایش هست.

ارزش هر کس مساوی آن چیزی هست که برایش تلاش می کند.

ارزش هر کس به اندازه ی آن چیزی هست که از دست دادنش غمگین می کند.

ارزش هر کس به اندازه ی آن چیزی هست که از دست دادنش غمگینش می کند و به دست آوردنش شادش می کند.

راستی بهای شما چیست؟!

بیاییم در زندگی خود که ثانیه های آن را به سرعت از دست می دهیم، خود را ارزان نفروشیم. شما چند سال از دست داده اید؟! چند ماه؟ چند ساعت؟ چند دقیقه؟